In 2016 werd mijn eerste zoon geboren en met hem ook de mama in mij. Het is een cliché omdat er waarheid in schuilt: het moederschap zette mijn wereld op zijn kop.

Het prille moederschap was voor mij geen roze wolk. Ik voelde mij in het nauw gedreven door de verantwoordelijkheid en de onzekerheid van mijn nieuwe rol en bij tijden al even machteloos en hulpeloos als het kleine wezentje dat op mij rekende.
Mijn zoon had mij nodig en ik wóu er helemaal zijn… en net dat voelde ook verstikkend en verpletterend.
Een tweestrijd die ongelofelijk uitputtend was.

Naarmate mijn zoon ouder werd, merkte ik op hoe ik steeds vaker dingen deed en zei die ik niet wilde, maar wel herkende van mijn eigen opvoedingscontext. Wat ik niet wilde, kende ik maar al te goed, wat ik wel wilde voelde als een mooi en abstract idee, waarover ik geen handvatten beschikte.

Gedreven door het verlangen voor dat onvoorwaardelijk en liefdevol nest voor mijn kinderen en met de energie dat mijn nieuwsgierigheid mij brengt, ging ik op zoek naar antwoorden.

Aan de hand van opleidingen, literatuur en begeleidingstrajecten ging ik me verdiepen in de wereld van emoties, gevoelens, neurobiologie, psychologie, therapie, spel, verbinding en onvoorwaardelijke liefde. Ik ontdekte dat de antwoorden die ik zocht – voor mijn gezin – in mij liggen: in hoe ik kies om met mijn naasten, mijn omgeving en mezélf om te gaan. Ik leerde vertragen, ademen, voelen, ruimte maken, kwetsbaar verbinden en mild zijn, elke dag opnieuw

Deze zoektocht bracht ook aan het licht dat neurodivergentie een rol speelt in ons gezin, zowel bij de kinderen als bij de ouders. Mildheid, vertragen, ruimte maken en verbinden werden veel meer dan middelen om een leuke thuis te creëren. Ze zijn het fundament waar ik elke dag aan verder bouw.